Szkolenia pracownikow a podatek dochodowy od osob fizycznych

Wędlinami wymienia się rozmaite wyroby mięsne powstałe z środka rozdrobnionego, z kolei wędzonki to mięsne przetwory stworzone z prostego kawałka peklowanego mięsa. Peklowanie to zaś proces technologiczny, który liczy na działaniu solanki lub mieszanki peklującej na mięso. Efektem omawianego procesu jest zapisanie barwy oraz wytworzenie charakterystycznego mięsnego guście oraz aromatu. Hurtownie wędlin dzięki peklowaniu dokonują przedłużenia trwałości naszych produktów poprzez zahamowanie wzrostu bakterii chorobotwórczych i gnilnych. Dzięki temu konsumenci mogą dłużej bawić się smakiem ulubionych przetworów mięsnych bez obawy, że mimo noszenia w lodówce przedwcześnie się zepsują.

Drinkom spośród najpopularniejszych przetworów mięsnych wydawanych przez hurtownie wędlin jest typowa szynka, najczęściej pochodzenia wieprzowego. Szynka pozyskiwana jest z tylnej tuszy świni lub dzika, stanowi wyrób garmażeryjny oferowany jako produkt schłodzony bądź mrożony z kością albo bez. Prawidłowa barwa mięśni w szynce powinna mieścić się w zakresie między jasnoróżowej po czerwoną, i tłuszcz prawdopodobnie być pomalowany na biało, z odcieniem śmietankowym lub różowawym. Drugim w kolejności najbardziej powszechnym wśród polskich konsumentów rodzajem wędliny jest ważna na wszystkim świecie kiełbasa. Otóż klasyczna kiełbasa to nic innego niż solone, zmielone mięso wieprzowe z dodatkiem przypraw oraz wprowadzone do osłonki celulozowej lub jelita.

Określone warunki klimatyczne w swym świecie doprowadziły do ostatniego, że w Polsce kiełbasę utrwalano poprzez wędzenie zamiast przez naturalny proces suszenia, gdy w regionach śródziemnomorskich o niższej wilgotności powietrza. Niekiedy hurtownie wędlin mianem kiełbasy określały wyrób wędliniarsko-garmażeryjny mający nie tylko mięso wieprzowe, ale te duże domieszki mięsa innych zwierząt rzeźnych (np. wołowiny, koniny, jagnięciny, drobiu, królika, nutrii bądź osła). Powodem takich praktyk były powody ekonomiczne, albowiem wieprzowina uchodziła za kosztowny surowiec, ponieważ jej brak uzupełniano różnymi typami mięs. W ten technika utrwalił żywy do ostatniej chwile stereotyp głoszący, iż salami dostarczane jest z oślego mięsa, frankfurterki przygotowuje się z nutrii, kabanos z koniny, zaś parówki zawierają mięso drobiowe.